“Εδώδιμα & Αποικιακά”, 24 Οκτωβρίου 2014

Οι εκπλήξεις στο «περίκλειστο από ξηρά νησί» που ζούμε συνεχίζονται! Έτσι λοιπόν, πριν λίγες ημέρες στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού μας αφίχθη ένα ενημερωτικό μονόφυλλο, εκτυπωμένο και στις δύο πλευρές, γραμμένο στις δύο πιο διαδεδομένες, επίσημες γλώσσες της χώρας. Γερμανικά στη μία, Γαλλικά στην άλλη. Εκτός από το κείμενο, υπήρχαν και δύο φωτογραφίες. Μία που απεικόνιζε δύο κουτιά από κάποιο φάρμακο και μία δεύτερη ενός χάρτη με επισημασμένες κάποιες περιοχές. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία, μέχρι που την επομένη ανακάλυψα (με τη βοήθεια του Facebook!) σε τι αναφερόταν το μυστηριώδες μονόφυλλο…

Διανομή δισκίων ιωδιούχου καλίου στον πληθυσμό της χώρας για προληπτική προστασία από πιθανό, σοβαρό πυρηνικό ατύχημα!!! Ναι, ναι, πολύ καλά διαβάσατε!! Η χώρα διαθέτει 4 πυρηνικές εγκαταστάσεις (πιθανολογώ, χωρίς να το γνωρίζω, για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, ένα από τα λίγα -συγκριτικά – φθηνά αγαθά στην κατά τα άλλα πανάκριβη αυτή χώρα…). Αυτό δεν είναι νέο θα μου πείτε. Πολλές χώρες διαθέτουν τέτοιες εγκαταστάσεις. Πρόνοια όμως εκ των προτέρων για την προστασία του πληθυσμού από πιθανό πυρηνικό ατύχημα, δεν είχα ακούσει ποτέ πριν. Ίσως γιατί στην Ελλάδα δεν διαθέτουμε τέτοιες εγκαταστάσεις. Παρόλα αυτά, το μονόφυλλο είχε τελικά ενδιαφέρον! Και συνεχίζω.

Με βάση λοιπόν ένα σχετικό νόμο του 1991, κάθε δέκα χρόνια όλοι οι μόνιμοι κάτοικοι της χώρας, οι οποίοι διαμένουν σε ακτίνα 50 χλμ. από πυρηνικά εργαστάσια, πρέπει να εφοδιάζονται με δισκία ιωδίου για την περίπτωση που κάποιο σοβαρό πυρηνικό ατύχημα θα μπορούσε να τους εκθέσει σε επικίνδυνα επίπεδα ραδιενεργού ιωδίου. Υπεύθυνος για την διανομή των δισκίων αυτών είναι ο στρατός και εφοδιάζονται όλα τα φυσικά πρόσωπα (αλλά και οι επιχειρήσεις, τα σχολεία, οι κυβερνητικές υπηρεσίες και οι διάφοροι άλλοι δημόσιοι και ιδιωτικοί φορείς) που διαμένουν στις σχετικές περιοχές. Μέχρι πρότινος –σύμφωνα με το μονόφυλλο- ο προληπτικός εφοδιασμός γινόταν μέσα σε μια ακτίνα 20 χλμ, ενώ από φέτος επεκτάθηκε στα 50 χλμ. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να πούμε πως το κόστος της προμήθειας, της διανομής, της ενημέρωσης και του ελέγχου της ημερομηνίας λήξης των σκευασμάτων ιωδιούχου καλίου αναλαμβάνουν οι φορείς που εκμεταλλεύονται αυτές τις πυρηνικές εγκαταστάσεις, αλλά μόνο για τις περιοχές της χώρας που βρίσκονται μέσα στην ακτίνα των 50 χλμ. Για τις υπόλοιπες το κόστος αναλαμβάνει η πολιτεία. Έτσι λοιπόν και για να είμαστε ασφαλείς, από τα τέλη αυτού του μήνα μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου θα λάβουμε ένα πακετάκι με τα δισκία μας, τα οποία θα πρέπει να πάρουμε μόνο αν ενημερωθούμε σχετικά από τις αρχές και σε περίπτωση σοβαρού πυρηνικού ατυχήματος. Αχρείαστα να είναι!!!

Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία free press της Αχαΐας “Τέταρτο” (φύλλο #129

Advertisements

“Εδώδιμα & Αποικιακά”, 3 Οκτωβρίου 2014

Εδώ και λίγους μήνες ζούμε σε ένα νησί! Σε ένα «περίκλειστο από ξηρά νησί» (landlocked island), όπως αποκαλείται η νέα μας χώρα, λόγω των λιμνών της που μοιάζουν με θάλασσες και των ψηλών βουνών που την περιστοιχίζουν. Βρίσκεται στο μέσο της Ευρώπης, αλλά παρόλα αυτά δεν ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι ουδέτερη εδώ και 500 χρόνια. Είναι μια συνομοσπονδία, μια συμπολιτεία δηλαδή, από 26 αυτοδιοικούμενα καντόνια, κάτι σαν τις δικές μας επαρχίες. Δεν έχει μία, αλλά τέσσερις επίσημες γλώσσες. Η πρωτεύουσά της δεν έχει αεροδρόμιο. Ο εμπνευστής της ουδετερότητας και της ομοσπονδιακής αυτής μορφής της ήταν ο «δικός μας» Ιωάννης Καποδίστριας, τον οποίο θεωρούν και τιμούν ως εθνικό τους ήρωα!

Όλα αυτά αλλά και άλλα πολλά περίεργα, που αυτή τη στιγμή δεν μου έρχονται στο μυαλό, συνθέτουν ένα ιδιόμορφο μείγμα κουλτούρας και συμπεριφοράς των κατοίκων της και κάνουν όλους εμάς τους «μετανάστες» να τα αναλογιζόμαστε άλλες φορές με απορία και άλλες με θαυμασμό. Για παράδειγμα, μία από τις αγαπημένες συνήθειες της χώρας αυτής είναι τα δημοψηφίσματα. Κάθε τρεις και λίγο ακους και για ένα τέτοιο. Η άμεση δημοκρατία βρίσκει εδώ τον παράδεισό της. Αρκούν μερικές χιλιάδες υπογραφές σε επίπεδο καντονιού, ακόμη λιγότερες σε επίπεδο δήμου και περίπου 50.000 υπογραφές σε επίπεδο χώρας για να πραγματοποιηθεί ένα δημοψήφισμα. Εννοείται πως δικαίωμα ψήφου έχουν μόνο οι μόνιμοι κάτοικοι της χώρας.

Πριν από ένα χρόνο περίπου οι κάτοικοι της χώρας απέρριψαν μία πρόσθετη εβδομάδα διακοπών (από τέσσεριες σε πέντε) με τη λογική πως ο φόρτος εργασίας τους δεν θα μπορούσε να κατανεμηθεί σωστά στον εναπομείναντα χρόνο (!!). Την περασμένη εβδομάδα απέρριψαν με το συντριπτικό ποσοστό 71.5% την πρόταση να μειωθεί ο ΦΠΑ στην εστίαση (8%), κάτι που σαφώς θα έκανε τις επιχειρήσεις του κλάδου αυτού πιο ελκυστικές στον καταναλωτή, με το επιχείρημα πως αν κάτι τέτοιο γινόταν, το κράτος θα έχανε ένα σημαντικό ποσό εσόδων και κατ’ επέκταση το ποσό αυτό θα έπρεπε να μετακυλισθεί στην ατομική φορολόγηση των κατοίκων της χώρας. Πριν λίγες ημέρες, απορρίφθηκε επίσης μέσω δημοψηφίσματος (με ποσοστό 62%) η πρόταση να γίνει δημόσια, η ιδιωτική και ιδιαίτερα ακριβή, παροχή υπηρεσιών υγείας.

Οι αποφάσεις αυτές μπορεί να μας φαίνονται περίεργες και ίσως εξωπραγματικές και φυσικά απαιτούν περαιτέρω ανάλυση για να γίνουν κατανοητές, όμως θα πρέπει να παραδεχτούμε πως το να δίνεις την επιλογή στους πολίτες μιας χώρας να αποφασίζουν για όλα όσα τους απασχολούν είναι μια δίκαιη και πολιτικά ορθή προσέγγιση. Στην Ελλάδα μας αρέσει να κομπάζουμε πως εδώ γεννήθηκε η δημοκρατία, για δημοψηφίσματα όμως ούτε λόγος! Αυτά δεν τα ακουμπάμε, είναι άλλο ένα θέμα ταμπού και μάλιστα έχουμε και νωπές μνήμες… Δεν ξέρω αν στην Ελλάδα θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε στα σοβαρά την έννοια άμεση δημοκρατία και αν κάτι τέτοιο θα μας λύσει κάποια από τα προβλήματά μας σε βάθος χρόνου. Ίσως και να αποκαταστήσει την διαταραγμένη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και κράτους. Αυτό που σκέφτομαι παρακολουθώντας τις εξελίξεις στην Ελλάδα είναι μήπως η δημοκρατία που γεννήθηκε και μεγάλωσε στον τόπο μας μετανάστευσε (και) αυτή στις εσχατιές του κόσμου ψάχνοντας για μια καλύτερη τύχη… και μάλλον οι πιθανότητες είναι να την βρήκε τελικά!!

Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία free press της Αχαΐας “Τέταρτο” (φύλλο #127

“Εδώδιμα & Αποικιακά”, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Δεν πρόκειται να αποπειραθώ κάποια σύγκριση μεταξύ της Ελλάδας και της χώρας στην οποία εδώ και λίγους μήνες έχω εγκατασταθεί με την οικογένειά μου, πόσο μάλλον σε ένα θέμα-ταμπού για τη χώρα μας, αυτό της δημόσιας παροχής υπηρεσιών υγείας. Εξάλλου θα ήμουν άδικος να συγκρίνω μια χώρα με ένα από τα υψηλότερα επίπεδα διαβίωσης σε παγκόσμιο επίπεδο (και ταυτόγχρονα πολύ ακριβή) με την Ελλάδα, ιδιαίτερα τώρα, στην παρούσα χρονική στιγμή αυτής της πραγματικά πολύ κρίσιμης οικονομικής αλλά και κοινωνικής κρίσης. Σημειώνω επίσης, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, πως έχω εξαιρετικές εντυπώσεις και θετικές εμπειρίες όχι τόσο από τα Ελληνικά νοσοκομεία ως νοσηλευτικά ιδρύματα αλλά από την ευσυνειδησία και τον επαγγελματισμό των Ελλήνων ιατρών.

Πριν λίγο καιρό χρειάστηκε να επισκεφθώ το τοπικό, δημόσιο νοσοκομείο λόγω ενός έκτακτου προβλήματος υγείας. Αν και είχα υπόψη μου, κυρίως μέσω περιγραφών και εντυπώσεων γνωστών και φίλων, για το επίπεδο των υπηρεσιών υγείας, η πρώτη μου εμπειρία ήταν πραγματικά απρόσμενη! Μιας και ήταν η πρώτη φορά που επισκέφθηκα το νοσοκομείο και μάλιστα τα επείγοντα περιστατικά, η όλη διαδικασία εγγραφής κράτησε μόλις 5 λεπτά και μάλιστα με ρώτησαν σε ποια γλώσσα θα προτιμούσα να εξυπηρετηθώ (η Αγγλική δεν είναι επίσημη γλώσσα της χώρας την οποία δυστυχώς δεν μιλάω καθόλου…) για να με προωθήσουν σε Αγγλόφωνο υπάλληλο. Το ίδιο και με τους ιατρούς που με εξέτασαν. Όλοι τους προσπαθούσαν να μιλήσουν όσο καλύτερα Αγγλικά μπορούσαν αν και εκ προοιμίου δεν ήταν σε καμία περίπτωση υποχρεωμένοι να το κάνουν. Μία άλλη έκπληξη με περίμενε όταν είδα πως ο ιατρός που με εξέτασε, άρχισε να γράφει μόνος του (να πληκτρολογεί δηλαδή) στον υπολογιστή του την διάγνωση και την συνιστώμενη θεραπεία, το πιστοποιητικό για την άδεια λόγω ασθενείας από την δουλειά μου και να με ρωτάει αν όλα είναι κατανοητά και επίσης να προσφέρεται να έλθει μαζί μου στο φαρμακείο του νοσοκομείου για να συνεννοηθεί με τον υπάλληλο, σε περίπτωση που εκείνος δεν μιλούσε Αγγλικά! Οι ευχάριστες εκπλήξεις δεν σταμάτησαν εδώ. Την δεύτερη φορά που επισκέφθηκα το νοσοκομείο για συμπληρωματικές εξετάσεις και για να δουν πως εξελίσσεται το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζα, ο ιατρός που με εξέτασε, θεώρησε σωστό να συμβουλευτεί μία συνάδελφό του για να πάρει και μία δεύτερη άποψη για την ορθότητα της διάγνωσης και την καταλληλότητα της θεραπευτικής αγωγής που μου είχε συστήσει. Και όπως μου ανακοίνωσε, έψαξε να βρει μια Ελληνίδα ιατρό που εργαζόταν στο νοσοκομείο για να μπορέσω να μιλήσω στη γλώσσα μου και έτσι να καταλάβω ακόμη καλύτερα το τι συμβαίνει!!! Ε, νόμιζα πως πραγματικά κάποιος μου έκανε πλάκα!

Φυσικά και δεν τρέφω αυταπάτες πως σε χώρες όπως σε αυτή που τώρα ζω, όλα πληρώνονται αδρά, όμως όταν κάποιος σου παρέχει όλα όσα δικαιούσαι να έχεις και πάει και μερικά βήματα παρακάτω, τότε η σύγκριση με την Ελλάδα είναι αναπόφευκτη, σχεδόν αντακλαστική. Όχι για να γκρινιάξεις και να μεμψιμοιρήσεις αλλά για να αναλογιστείς αν τελικά είναι τόσο δύσκολα μερικά πράγματα που στην πράξη και την ουσία είναι εντελώς απλά! Αυτό που φοβάμαι για τη χώρα μου, κλείνοντας, δεν είναι αν θα εκλείψει κάποτε η ευσυνειδησία και ο επαγγελματισμός των Ελλήνων ιατρών, αλλά αν θα απομείνουν πλέον Έλληνες ιατροί στα δημόσια νοσοκομεία μας! Τα στοιχεία μέχρι ώρας συνθέτουν μια ανησυχητική εικόνα μεγάλης φυγής…

Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία free press της Αχαΐας “Τέταρτο” (φύλλο #125

“Εδώδιμα & Αποικιακά”, 12 Σεπτεμβρίου 2014

Πάνε σχεδόν 6 μήνες που είμαστε εδώ, στη νέα μας χώρα, μόνιμα πια… Το καλοκαίρι μας πέρασε με λίγες αλλά λιγωτικές μπουκιές Ελλάδας τον Ιούλη κι ο φετινός Αύγουστος δεν είχε για μας θάλασσες, ζέστες και τζιτζίκια, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια…

Τα χαρτόκουτα που μετέφεραν τα πράγματά μας πρέπει τώρα πια να έχουν ανακυκλωθεί κι οι βαλίτσες πήραν κι αυτές τη θέση τους στην αποθήκη μας να περιμένουν το επόμενο ταξίδι, η ησυχία και η κανονικότητα επέστρεψε στη ζωή μας μετά την ανυπομονησία των καλοκαιρινών διακοπών και τη μελαγχολία της αναπόφευκτης επιστροφής. Χίλια εκατό και κάτι μίλια μακριά από την Πάτρα, δεν έχουμε θάλασσα, έχουμε όμως λίμνη που μοιάζει με θάλασσα, μόνο η μυρωδιά του αλατιού της λείπει και ο ήλιος που δεν βασιλεύει στα ήρεμα κύματά της αλλά πίσω από ψηλά, μυτερά βουνά.

Απ’ όλα έχει εδώ, απ’ όλα όσα χρειάζεται κάποιος για να ζήσει αξιοπρεπώς, να δουλέψει, να χαρεί τον ελεύθερο χρόνο του, να μεγαλώσει τα παιδιά του και να ονειρεύεται πως μια μέρα θα γυρίσει πίσω για να ρουφήξει με λαχτάρα όλα όσα στερήθηκε… Θεριεύει ο νόστος πολλές φορές, σε βρίσκει μπόσικο κι αδύναμο, φρέσκο σε ξένο τόπο και σε ρίχνει κάτω. Κι εσύ σηκώνεσαι και τον πολεμάς, την ψάχνεις την Ελλάδα όπου μπορείς, τη σκέφτεσαι, τη νοσταλγείς, όλα τα μπορείς να τ’ απαντήσεις αλλά όταν ο μικρός σε ρωτάει γιατί δεν βλέπει πια τους φίλους του δεν ξέρεις τι να του πεις… Πόση αλήθεια να βάλεις στις απαντήσεις σου, πόσες απαντήσεις να χωρέσεις στις απορίες σου;

Ξεκόλλησες ανόρεχτα το πάζλ, το φύσηξες δυνατά στον αέρα να πάρει ύψος και τα κομματάκια κατεβαίνουν τώρα σιγά σιγά απ’ άλλο ουρανό για να ξαναπάρουν την καινούρια θέση τους στη νέα ζωή. Κι αυτό το μεγάλο γιατί εκεί να σε στοιχειώνει, να αιωρείται μέσα σου κι εσύ σαν αγχωμένος ακροβάτης, πάνω σε τεντωμένο σχοινί να πασχίζεις να κρατηθείς όρθιος και να ισορροπήσεις ανάμεσα στο εδώ και στο εκεί…

Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία free press της Αχαΐας “Τέταρτο” (φύλλο #124)   

“Άρωμα Πόλης”, 28 Φεβρουαρίου 2014

Δεμένο περιμένει για μήνες πολλούς αυτό το βαπόρι, εκεί στον κεντρικό μώλο του λιμανιού της πόλης. Η «Βασίλισσα του Ιονίου» σκουριάζει παρατημένη στην αλμύρα και τον καιρό, έτσι αγκυροβολημένη και δεμένη με χοντρά σχοινιά από τους κάβους, πισθάγκωνα σαν κρατούμενη για να μην δραπετεύσει από τη φυλακή της. Δεν θυμάμαι πότε την πρωτοείδα αλλά τόσο καιρό τη συνήθισα την παρουσία της!

Πριν λίγες μέρες σε μια βόλτα, πήγα ξανά κοντά της, περπάτησα δίπλα της. Άκουσα τα τριξίματά της, αφουγκράστηκα τους ήχους που βγάζει η ησυχία και η εγκατάλειψη στα πλοία που παραμένουν δεμένα για καιρό στα λιμάνια. Στο μπροστινό μέρος της, η μεγάλη τρύπα από την οποία περνά η άγκυρα, το «όκιο» της γλώσσας των ναυτικών και του Νίκου του Καββαδία, σκουριασμένο κι αυτό ολόγυρα, μου θύμισε μάτι κουρασμένο που χάσκει άυπνο με τα βλέφαρά του πεσμένα, η αλυσίδα της άγκυρας κρεμασμένη με τους κρίκους της να τρέχουν σαν δάκρυα και να χύνονται σιωπηλά στη θάλασσα…  Στενοχωρημένη η βασίλισσα σκέφτηκα, θα ζηλεύει τ’ άλλα τα βαπόρια που μπαινοβγαίνουν στο λιμάνι και περνούν επιδεικτικά από μπροστά της…

Τόσο καιρό καρφωμένη εδώ, σε πόσες φωτογραφίες δεν θα έχει βγει άθελά της έτσι σ’ αυτό το χάλι, έγινε πια ένα με το λιμάνι, δέθηκαν τα ξεφτισμένα χρώματά της, ειδικά το πορτοκαλί, κι έγιναν αχώριστα με το μπλε της θάλασσας και το τσιμεντένιο γκρίζο του μώλου. Στην άλλη πλευρά του μώλου, δυο λάντζες αραγμένες ούτε που της δίνουν σημασία…

Δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία free press της Αχαΐας “Τέταρτο” (φύλλο #111)   

“Άρωμα Πόλης”, 20 Φεβρουαρίου 2014

Από μικρό παιδί θαυμάζω μερικά επαγγέλματα, όπως για παράδειγμα τους πιλότους και τους χειρουργούς.  Κυρίως για την ευθύνη που κουβαλούν κάθε μέρα στη δουλειά τους αλλά και γιατί αυτό που κάνουν εμένα μου φαίνεται υπερβολικά δύσκολο και άρα θαυμαστό.  Όσο περίπου δύσκολο μου φαίνεται πως είναι να ράψω ένα κουμπί! Όσες φορές κι αν προσπάθησα, απέτυχα παταγωδώς… Γι’ αυτό επίσης θαυμάζω και όσες και όσους ξέρουν να ράβουν, όχι μόνο κουμπιά αλλά γενικά να φτιάχνουν και να επιδιορθώνουν ρούχα. «Επιδιορθώσεις ετοίμων ενδυμάτων» αναγράφει συνήθως η ταμπέλα του παραδοσιακού μοδιστράδικου. Της κυρα Νίας, της κυρα Ασημίνας, της κυρίας Μαίρης και τόσων άλλων. Σκυμμένες πάνω από κομμάτια ύφασμα, παντελόνια, πουκάμισα, φούστες, με το πόδι τους στο «γκάζι» της (ραπτο)μηχανής τους, συντροφιά με βελόνες, καρφίτσες και κλωστές, με τα γυαλιά της πρεσβυωπίας να γλιστράνε στην άκρη της μύτης τους, έτοιμα να πέσουν στην παραμικρή κίνηση του προσώπου τους.  Συνήθως παρέα με κάποια φίλη τους, πίσω από μια τζαμαρία με κουρτινάκια, δίπλα σε στοίβες από επώνυμες τσάντες γεμάτες ρούχα, πρόχειρα παραβάν και πάντοτε μια σιδερώστρα, στην Πάτρα όπου και να βρεθείς θα συναντήσεις το μικρό μαγαζάκι μιας ράφτρας, μιας μοδίστρας. Κι αν τους πιάσεις την κουβέντα, μέρες που ‘ναι, σίγουρα θα έχουν να σου διηγηθούν ιστορίες για περασμένα καρναβάλια, για γκρουπ και για στολές, για ραψίματα και πρόβες, ώρες ατελείωτες και βράδια αξημέρωτα για να πετύχουν την καλύτερη στολή…     

Το “Άρωμα Πόλης” δημοσιεύεται στη free press εφημερίδα “Τέταρτο” της Πάτρας     

“Άρωμα Πόλης”, 14 Φεβρουαρίου 2014

Κλείσε για λίγο τα μάτια στο εφήμερο χρώμα, στο εθιστικό, δυνατό αλλά περαστικό χτύπημα που κάνει στα μάτια σου και φαντάσου την σε άσπρο μαύρο, βγαλμένη μέσα από παλιά, ξεθωριασμένη από τα χρόνια καρτ-ποστάλ. Περιπλανήσου μέσα της και φτιάξε δικά σου κάδρα με κτήρια, περαστικούς, κίνηση, θάλασσα και ουρανό. Ανέβα κάπου ψηλά και κοίταξέ την που απλώνεται από κάτω σου, βάλε κεραμίδια στις στέγες των πολυκατοικιών της, αφαίρεσε τις κεραίες των τηλεοράσεων που αγκυλώνουν τα μάτια σου, γέμισε τα κενά της και άσε τη ματιά σου στον ορίζοντα.  Βάλε της βροχή, αέρα, ίσως και χιόνι αν θέλεις. Χρώμα μην της βάλεις, για λίγο μόνο. Και σκέψου έτσι όπως θα βρίσκεσαι μέσα σ’ αυτό το ασπρόμαυρο σιωπηλό κάδρο… μήπως είναι πιο όμορφη έτσι;

Το “Άρωμα Πόλης” δημοσιεύεται κάθε εβδομάδα στη free press εφημερίδα “Τέταρτο” της Πάτρας